Klein Kapittel

Februari 2010


Liturgie als blikopener

De liturgische kalender is er heel duidelijk over. Op 17 februari is het
Aswoensdag, Pasen is op 4 april en op 23 mei is het Pinksteren. De
hele Paascyclus gevangen in kalenderblaadjes die je afscheurt en
weggooit. Het idee alleen al. De werkelijkheid die achter deze dagen
schuilt laat zich niet in kalenderblaadjes vangen. Het is wel een
eerste stap: scheur de tijd weg! Gooi het kalenderblaadje weg en ga
het ‘heden’ binnen van de liturgie. 'Op deze dag die Gij gemaakt
hebt…' ( Prefatie van Pasen). De liturgie is voor ons een poort naar het
Paasmysterie geworden. Eigenlijk is het een achterdeur, waardoor
wij, die vele kalenderblaadjes 'na Christus' leven, tot Christus kunnen
komen. Vier de liturgie, ga de hele Paascyclus door, laat je hoofd met
as bestrooien op Aswoensdag, laat uit die as het vuur van de Geest
met Pinksteren oplaaien in je hart …

Maar dan? Wat als je de deur van de liturgie bent doorgegaan? De tijd
is weggescheurd, de smaak van de eeuwigheid doortrekt je. Je voelt
je alsof er een geur van liefde zonder weerga om je heen hangt, een
liefde waarin je ontdooien mag, tot leven mag komen. Het huis van
de liturgie blijkt dan heel smal te zijn. Voor je het weet ben je
erdoorheen gelopen en sta je weer op straat. Liturgie is een
doorgangshuis.

Hoe kan er dan blijvend iets gebeuren tussen jou en de levende
werkelijkheid van Christus? Zodra je op straat staat, weet je dat
hetzelfde mysterie van de liturgie ook daar te vinden is. Maar waar?
En hoe dan? De toegangspoort die open is gegaan door de liturgie is je
eigen hart, je eigen ziel. Liturgie is een blikopener, die de ogen van je
hart, van je ziel ontsluit. Maar als liturgie een blikopener is, dan is de
straat een bliksluiter. Want hoe komt het dat je weer met blindheid
geslagen wordt zodra je weer op straat staat?. Dat kan toch niet waar
zijn? Maar je weet het maar al te goed - het ligt niet aan de straat,
het ligt aan mijn eigen gesloten hart, mijn eigen weggesukkelde, voor
dood liggende ziel.

Wie zich daarin herkent, gaat op zoek. En vindt mensen die met het
evangelie van Jezus als dagelijkse leidraad, hun leven tot eenheid
laten komen in Christus. Mensen die voor hun zoektocht in de
cisterciënzer leefwijze een brede bedding hebben gevonden, die
zich laten dragen door de evenwichtige en op God gerichte
levensordening van de Regel van Benedictus. Oftewel: de
Cisterciënzergroep Sion, die deze woorden in haar
beginselverklaring heeft staan en die op haar beurt haar oorsprong
vindt in Abdij Sion, waar heel de ordening erop gericht is de
monniken innig met Christus te verenigen (Constitutie 3.5).

In dit kader is er verblijdend nieuws: de CGS en Abdij Sion gaan samen
een project aan. Samen de Bijbel lezen, een pelgrimstocht van
Genesis naar Apocalyps. Een pelgrimstocht die erop gericht is om de
pelgrimsweg in het hart te ontsluiten. Om van kalenderblaadje tot
kalenderblaadje te komen tot het moment dat alle kalenderblaadjes
weggescheurd zijn. Zelfs, of juist als je over straat loopt. Dan kan het
gebeuren dat je zomaar van de liturgische Paascyclus het leven
binnenloopt.

Broeder Alberic

< terug naar het overzicht

armoede, gehoorzaamheid, zuiverheid Cisterci&eumlnzergroep Sion