- HOME
- klein kapittel
- volle liefde
- klein kapittel
Klein Kapittel
December 2009
Volle liefde
Liefde is... een veilige emotionele
verbondenheid, emotioneel gehecht zijn aan elkaar, elkaar bekennen wederzijds
afhankelijk te zijn, openstaan en ontvankelijk zijn voor elkaar, op elkaar
afgestemd zijn. 'Iedereen op deze planeet heeft deze zelfde fundamentele
behoefte aan intermenselijke verbondenheid', aldus Sue Johnson. Ze schrijft
over intieme partnerrelaties. De meest intieme partnerrelatie die voor ons
mensen mogelijk is, is onze relatie met God. Dat ik tijdens mijn
professieplechtigheid op zo'n intieme manier voor God heb gestaan, durf ik niet
te beweren. Wel was er in die tijd bij mij het onbestemde verlangen dat het zo
zou mogen zijn, en ik mocht sprankjes liefde beleven die er af en toe zomaar
waren. Voorbodes. En er was zoiets als verliefdheid, ja, dat was er ook. Het
vuur van het begin.
Liefdesrelaties werden tot voor kort beschouwd als
contracten, en nog steeds zijn er veel deskundigen op dat gebied die er zo over
denken. Als het misloopt in een liefdesrelatie moet je gewoonweg leren
onderhandelen met elkaar, dan komt het wel weer goed. Die indruk van een
contract kun je ook van een professie hebben. Het 'ja, ik wil' van de
monnik wordt dan het aangaan van een soort overeenkomst, waarbij hij belooft
een leven lang langs de lijn van de Regel te lopen met als vrijwel zekere
premie het eeuwige leven na de dood. Zo werd het eerlijk gezegd ook wel gezien
in tijden die nog niet zo lang voorbij zijn. Deze contract-visie is allerwegen
inmiddels behoorlijk gestrand en verdampt. Gelukkig maar. Maar dat wil nog niet
zeggen dat elke intieme partnerrelatie nu de liefde heeft ontdekt als veilige
emotionele verbondenheid. Of dat elke monnik de professie heeft ontdekt als het
aangaan van de ultieme liefdesrelatie - wat dus méér inhoudt dan
alleen maar doen wat de Regel zegt. In de noviciaatcursus van onze CGS wordt
Bernardus aangehaald die dit al begrepen had. Volgens hem is een monnik niet
tevreden 'met het keurslijf van de professie, maar werpt hij zich met heel zijn
wezen in de ruimten van de liefde. Hij is helemaal niet tevreden met de gelofte
van welke professie ook, maar hij wil, door zijn innerlijke overgave, veel
verder. Niet letten op wat beloofd en dus plicht is, en evenmin de draagwijdte
van ons contract tot norm nemen, maar... met een blij hart zelfs boven de
gelofte uitgaan'.
Sue Johnson noemt op het eind van haar boek Thomas
Merton, die schrijft over 'een scherp bewustzijn dat al wat leeft van elkaar
afhankelijk is en dat alles deel is van elkaar en betrokken is bij elkaar.' Ze
voegt eraan toe: 'Willen wij als soort overleven op deze broze blauw-groene
planeet, dan denk ik dat we de illusie van gescheidenheid achter ons moeten
laten en moeten begrijpen dat we echt van elkaar afhankelijk zijn. Dat leren we
in onze meest intieme relaties.'
Laten we leren om elkaar hulp te vragen
en hulp te bieden. Uit pure liefde, in volle verbondenheid. En mogen we telkens
als we het gebed ingaan met God, kom mij te hulp..., ons uitgenodigd voelen om
helemaal in volledige, innerlijke overgave de alomvattende liefdesrelatie
binnen te gaan met God.
Broeder Alberic