- HOME
- klein kapittel
- natuurlijk
- klein kapittel
Klein Kapittel
April 2009
Natuurlijk
Dit Klein Kapittel gaat NATUURLIJK over Pasen.
Het staat immers op de kalender, we vieren het elk jaar, het hoort bij de lente
en in tijdschriften ontkom je er niet aan om er iets over te zeggen, zeker niet
in het Paasnummer van een blad zoals PN. Allemaal redenen waarom dit stukje
tekst van mij NATUURLIJK over Pasen gaat? Nee, zo zie ik het niet. Voor mij
staat Pasen haaks op alles wat vanzelfsprekend lijkt. Pasen is helemaal niet
NATUURLIJK in de gewone zin van het woord. Toch is er niets natuurlijkers
dan Pasen. Natuurlijk in de zin van onze ware natuur. Het
‘natuurlijke’ van Pasen gaat terug tot op het paradijs.
‘Heden zul je met Mij zijn in het paradijs’, is de boodschap van
Pasen. Jezus, de Gekruisigde, zegt het toe aan een misdadiger die tegelijk met
Hem gekruisigd is en die NATUURLIJK geen enkele kans maakt op zaken zoals het
paradijs. Maar nee, dat ‘natuurlijke’ wordt doorbroken:
‘Heden zul je met Mij zijn in het paradijs’, krijgt hij te horen.
Het paradijs. Over NATUURLIJK gesproken...!! Heden zul je met Mij zijn in het
paradijs - alles wat hier in het ondermaanse als NATUURLIJK wordt beschouwd,
wordt doorbroken en voor de goede verstaander is onmiddellijk duidelijk wat
wérkelijk NATUURLIJK is. Aan die belofte van het paradijs was een kreet
voorafgegaan: ‘Heer Jezus, denk aan mij als Gij in uw Koninkrijk gekomen
bent.’ In onze zangbundels is deze kreet op muziek gezet. De
woorden ‘Heer Jezus denk aan mij’ staan op een melodie die
eindeloos herhaald kan worden.
Ooit, toen ik als beginnende monnik een tijdlang intensief het Jezus-gebed beoefende, maakte ik deze woorden tot mijn Jezusgebed. Deze woorden van een gekruisigde misdadiger die alleen maar opzij hoefde te kijken om de gekruisigde Jezus recht in de ogen te zien, bracht me heel direct in contact met Jezus, op een manier die me diep aangreep. Eindeloos zong ik de melodieuze woorden met hart en ziel, en op de momenten dat ik de diepte ervan werkelijk begon te proeven was het niet alleen met hart en ziel, maar drong het door tot in merg en been. Kortom het had me helemaal te pakken. Op gegeven moment werden de woorden vleugels en voelde ik me erdoor gedragen. Opgetild, meegenomen in die blik naar opzij. Tot in die ogen. Tot in dat Hart dat uit die ogen sprak. Tot in het paradijs. Als iets natuurlijks? Nee, eerder totaal onverwacht en tegen alles in. Het roept alleen de verzuchting bij me op: dat dit ooit NATUURLIJK mag worden. Of nee, niet ‘ooit’. Moge het vandaag zijn, heden, nu. Heer Jezus, denk aan mij ...
Broeder Alberic